سالار

                                       سبوی عاشقان  

       
برخیز مطربا، که طرب آرزوی ماست      چشم خرابِ یارِ وفادار سوی ماست
دیوانگی عاشق خوبان، ز باده است           مستی عاشقان خدا، از سبوی ماست
ما عاشقان، ز قله کوه هدایتیم                  روح الامین به سدره پی جستجوی ماست
گلشن کنید میکده را، ای قلندران              طیر بهشت می‏زده در گفتگوی ماست
با مطربان بگو که طرب را فزون کنند       دست گدای صومعه بالا به سوی ماست
ساقی، بریز باده گلگون به جام من           این خُمِّ پر ز می، سببِ آبروی ماست
باد بهار پرده رخسار او گشود                 سرخیّ گل ز دلبر آشفته روی ماست
ای پردگی که جلوه ات از عرش بگذرد       مهر رُخت عجین به بُن موی موی ماست