نیرنگ ابلیس
امروز شیطان را دیدم. در حوالی میدان مانند قبل بساطش را پهن کرده بود؛ فریب میفروخت. مردم دورش جمع شده بودند، هیاهو شان از قبل بیشتر شده بودوجمعیت گرداگردش هم بیشتر. توی بساطش همه چیز بود:غرور،حرص،دروغوخیانت،جاه طلبی و ... با رنگ لعاب بیشتر حتی فریب خورده ها و ورشکسته ها هم دوباره گول می خوردند: هر کس چیزی میخرید و در ازایش چیزی میداد.
آنهایی که درخریدقبلی تکه ای از قلبشان را داده بودند حال تکه ای از روحشان را می دادند.وآنهایی که روحشان را قبلا ناقص کرده بودن حال به ایمان فروشی مشغول بودند.وآنها که ایمان خود را از دست داده بودند آزادیشان را به حراج گذاشته بودند .
آنها که حتی آزادی نداشتند در ازای چیزی که از شیطان می خریدند برای او شاگردی می کردند و ور دست او به فروشندگی مشغول بودن تعداد شیطانک ها زیاد شده بود. شیطان همچنان میخندید و دهانش بوی گند جهنم میداد. حالم را به هم میزد. دلم میخواست همه نفرتم را توی صورتش تف کنم.چون من توبه کرده بودم وهنوز این زشتی را می توانستم ببینم و درک کنم.
باز هم ذهنم را خواند ولی این بار نتوانست مرا گول بزند و قلبم را برای خودش نگهدارد. چون همینکه خواستم با عبادتی که در بساطش بود خودم رابه خدا نزدیک کنم یادم آمد که باید برای عبادت نیتی پاک داشت باشم و فقط به او اعتماد کنم لذا از خیر عبادت در بساط شیطان گذشتم .
ناگهان دیدم خنده اش تبدیل به عصبانیت شد علتش را جویا شدم که خودش گفت : کسی که توکل بر خدا داشته باشد را نمی توانم فریب دهم.
وکسانی دیگرهم بودند که خنده او را به گریه تبدیل می کردند.
گاهی