چه بگوییم چه نگوییم !

 

در واقع می‌توان گفت ریشه بسیاری از سوء تفاهمات، رنجش‌ها و اختلافات و همچنین منشأ بسیاری مشاجرات، اختلافات و نزاع‌های خانوادگی، عدم وجود فهم متقابل در صحبت‌ها است، چرا که یکی از طرفین گفتگو یا بدتر از همه دو طرف گفتگو حرف یکدیگر را نمی‌فهمند و برداشت درستی از پیام‌های ارسال شده ندارند.

 

بگوییم : از اینکه وقت خود را در اختیار من گذاشتید متشکرم.

نگوییم : ببخشید که مزاحمتان شدم.


بگوییم : در فرصت مناسب کنار شما خواهم بود.
نگوییم : گرفتارم.


بگوییم : راست می‌گی؟ راستی؟
نگوییم : دروغ نگو.


بگوییم : خدا سلامتی بده.
نگوییم : خدا بد نده.


بگوییم : هدیه برای شما.
نگوییم : قابل ندارد.


بگوییم : با تجربه شده.
نگوییم : شکست خورده.


بگوییم : قشنگ نیست.
نگوییم : زشت است.


بگوییم : خوب هستم.
نگوییم: بد نیست.


بگوییم : مناسب من نیست.
نگوییم : به درد من نمی‌خورد.


بگوییم : با این کار چه لذتی می‌بری؟
نگوییم : چرا اذیت می‌کنی؟


بگوییم : شاد و پر انرژی باشید.
نگوییم : خسته نباشید.


بگوییم : من.
نگوییم: اینجانب.


بگوییم : دوست ندارم.
نگوییم: متنفرم.


بگوییم : آسان نیست.
نگوییم: دشوار است.


بگوییم : بفرمایید.
نگوییم : در خدمت هستم.


بگوییم : خیلی راحت نبود.
نگوییم : جانم به لبم رسید.


بگوییم : مسئله را خودم حل می‌کنم.
نگوییم : مسئله ربطی به تو ندارد.