سالار

نمانده چرا در زمانه ما رنگ مهر و وفا عشق و صدق و صفایی

خدایا خدای خدایا

کشد به کجا کار اهل صفا ای رقم زن ما تا به کی نا روایی ؟    

خدایا خدایا  خدایا

کجا بگریزم که غم نشناسد نشان مرا ؟

چه چاره کنم تا زمانه بفهمد زبان مرا؟

غمم به سر آتشم به دل و بس که من ناله کردم

که می نشود تا خبر زغمت  نیمه شب ناله کردم

به جلوه همی در دل جمع خوبان نشسته توئی

به شکوه همی در پی عمر کوته فتاده منم

به خنده همی دامن از دست یاران کشیده توئی

به گریه همی سر به دامان صحرا نهاده منم

دگر چه بود لطف این زندگانی

توئی که شود ساغر مهربانی

نمانده چرا در زمانه ما رنگ مهر و وفا ، عشق و صدق و صفایی؟  

خدایا خدایا خدایا

کشد به کجا کار اهل صفا ای رقم زن ما ،  تا به کی نا روایی ؟    

خدایا خدایا  خدایا